Vincent HubenaarVincent Hubenaar

Na mijn opleiding aan de HTS in Leeuwarden ben ik in 2006 naar Den Haag verhuisd. Daar ben ik bij de gemeente aan het werk gegaan als verkeerskundig ontwerper. Ik hou me vooral bezig met wegontwerp en verkeersveiligheid. Het was na mijn studie hoog tijd om weer eens te gaan sporten en ik wilde me graag bekwamen in een krijgskunst. Het internet afstruinende kwam erachter dat er bij aikido geen wedstrijden worden gehouden. Aangezien ik niet erg competitief ben, leek me dat wel wat. Tendoryu Aikido prijkte bovenaan de vindlijst, dus toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb een proefles genomen. Ik was direct verkocht. Niet alleen de sierlijke bewegingen en de effectiviteit van de technieken spraken mij aan, maar ook de saamhorigheid en de gemoedelijke sfeer binnen de dojo.

In 2009 ben ik voor het eerst naar Japan gegaan om Shimizu sensei te bezoeken. Inmiddels (2017) ben ik er vijf keer geweest, waarvan twee keer alleen. Dat is iedere keer weer een belevenis, want je weet nooit waarmee je thuiskomt. De mensen daar zijn zo goed, dat zij binnen een mum van tijd je zwakke plekken hebben gevonden en dagen je uit die te verbeteren. Mijn ervaring is dat je er een paar dagen na thuiskomst achter komt welke lessen je werkelijk hebt gehad. Dan komt het mentale aspect van aikido naar voren. Het mooie is dat je daar alleen maar voor hoeft te trainen. De rest gebeurt vanzelf.

Sinds het verkrijgen van mijn eerste Dan in 2013 geef ik met enige regelmaat les. Tijdens mijn lessen probeer ik de door mij verkregen inzichten over te brengen op de leerlingen. Soms loop ik vast bij mijn uitleg of demonstratie, maar juist ook dat maakt de uitdaging om beter te worden alleen maar groter. Vastlopen betekent namelijk dat er ruimte is voor het vinden van flexibiliteit. En met het lichamelijk beter worden, voel ik ook dat ik mentaal rustiger en sterker word. Dat uit zich op de mat, privé en op m’n werk. Een mooi compliment vind ik altijd als één van mijn collega’s me op een doordeweekse werkdag weer eens voor ‘vakantieganger’ uitmaakt, omdat ik er dan zo ontspannen bij loop. Daarbij heb ik veel aan Erwin te danken, omdat hij in staat is de juiste snaar te raken en z’n leerlingen beter wil laten worden dan hij. En dat proces van beter worden, kent geen einde. Het enige wat je hoeft te doen is ervoor openstaan, jezelf willen verbeteren en nooit opgeven.

Terug naar startpagina